به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجتالاسلام والمسلمین محسن قنبریان، استاد حوزه و دانشگاه روز دوشنبه در برنامه «آفتاب شرقی» با تبیین ابعاد عملی تعالیم مهدویت، اظهار داشت: در آموزههای دینی ما، «مقدّمالمعمول» بهعنوان یک جلودار و رهبر آرمانی معرفی شده و حضرت بقیةالله(عج) اوج آرزوها، امیدها و باورهای مؤمنانه است، اما رسیدن به این قله، نیازمند مهارتها و رشد انسان در ساحت فردی و اجتماعی است.
وی افزود: نخستین مهارت، داشتن عمل و رؤیای آرمانی است؛ مهارت دوم، پرهیز از رؤیاها و اعمال کاذب و توجه به واقعیتهاست و مهارت سوم که قرآن بر آن تأکید دارد، «مدیریت عمل» است؛ یعنی عمل باید زمانمند، مرحلهبندیشده و قابل تحقق باشد.
این استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به مفهوم «عَمَد» در ادبیات قرآنی، تصریح کرد: قرآن هشدار میدهد که مانند اقوام پیشین، بهویژه بنیاسرائیل نباشید که «طال علیهم الأمد فقست قلوبهم»؛ یعنی وقتی فاصله تحقق وعدهها و آرمانها طولانی شد، دلها دچار قساوت میشود. قساوت قلب فقط به معنای کمشدن عبادت نیست، بلکه مرکز انگیزه و حرکت انسان خاموش میشود.
حجتالاسلام والمسلمین قنبریان ادامه داد: بنیاسرائیل آرمان فضیلت و تحقق اراده الهی در زمین را داشتند، اما وقتی این مسیر در اثر ابتلائات، سختیها و بیتدبیری طولانی شد، دچار ناامیدی و رکود شدند. این یک هشدار جدی برای مسئولان، سیاستگذاران و راهبران اجتماعی است که وعدهها و برنامهها، بهویژه در حوزه معیشت مردم، نباید بیانتها و نامعلوم باشد.
وی با تأکید بر تفاوت میان تقدیر الهی و ضعف تدبیر انسانی، گفت: گاهی طولانیشدن مسیر، تقدیر الهی است؛ مانند دوران طولانی رسالت حضرت نوح(ع)، اما بسیاری از تأخیرها ناشی از ضعف مدیریت و برنامهریزی ماست. آرمانها باید فازبندی شوند و هر مرحله، زمان و اقدام مشخص داشته باشد تا امید در جامعه جریان پیدا کند.
این استاد حوزه خاطرنشان کرد: اگر عمل و برنامهها درست مدیریت شوند، امید در جامعه افزایش مییابد، اما اگر وعدهها طولانی و بینتیجه بماند، دلها سخت میشود و جامعه دچار بیتحرکی میگردد. قرآن در مقابل این حالت، مؤمنانی را معرفی میکند که «آمنوا و هاجروا و جاهدوا فی سبیلالله» و آنان کسانی هستند که امید و رجاء به رحمت الهی را جذب میکنند.
حجتالاسلام والمسلمین قنبریان با تبیین یک قاعده قرآنی، تصریح کرد: تا زمانی که انسان در حال سعی، تلاش و جهاد است، امید در وجود او زنده میماند، اما به محض ایستادن و تبدیلشدن از بازیگر به تماشاگر، امید از بین میرود. این قاعده هم در زندگی فردی، هم خانوادگی و هم در حیات سیاسی و اجتماعی جامعه کاربرد دارد.
وی افزود: در مردمسالاری دینی، بازیگران اصلی ۹۰ میلیون ایرانی هستند، نه فقط مدیران و مسئولان. مردم باید بازیگر بمانند؛ یا سیاستی را درست میدانند و یاری میکنند، یا آن را نقد میکنند تا اصلاح شود. تماشاگر شدن، امید را از جامعه میگیرد.
استاد حوزه و دانشگاه در پایان تأکید کرد: مدیریت عمل و زمانبندی تحقق آرمانها، جامعه را به «مقدّمالمعمول» و در نهایت به حضرت بقیةالله(عج) نزدیکتر میکند. این قاعده نهتنها یک اصل دینی، بلکه یک قاعده زندگی است که باید در تربیت نوجوانان، برنامههای فردی و سیاستگذاریهای اجتماعی مورد توجه جدی قرار گیرد.
انتهای پیام/
نظر شما